Nie

Zanim nie spotkałam P. nigdy nie zastanawiałam się nad tym, na ile jestem otwartą i szczerą osobą. W sumie jak mogłabym być zamknięta, skoro wciąż pracowałam ludźmi i między nimi się obracałam.
Ale odkąd spotkałam P. zdałam sobie sprawę, że stworzyłam sobie świetne uśmiechnięte opakowanie, a do środka nie dopuszczałam nikogo. Zamknięta niczym księżniczka w kamiennej wieży. I przecudnie mi z tym było, a gdy ktoś próbował zajrzeć w głąb śmiałam się i wygłupiałam, byle tylko nie zobaczył tej przerażonej istotki w środku.
P. nauczył mnie być szczerym. P. nauczył mnie mówić rzeczy, które wcześniej przez gardło by mi nie przeszły. Nauczył nazywać rzeczy i uczucia, których wcześniej nie potrafiłam nazwać. Przyznawać się do odczuć, jakich nigdy nikomu za nic bym nie powiedziała. Jak to, że się czegoś boję. Albo się wstydzę.
I nagle wszystkie moje związki z "facetami mojego życia" wydały mi się takie powierzchowne. Nawet ten najpoważniejszy, co to miał już datę ślubu, zbyt głęboki chyba nie był. Nic dziwnego, że wypalił się po drodze.
Zrozumiałam, że fascynacja drugim człowiekiem to nie dobry seks, przepiękne spojrzenie, robienie razem wszystkiego czy próbowanie umodelowania drugiej osoby tak, jak sobie to wymyśliśmy.
Ta moja fascynacja to zauroczenie jego intelektem i to, że każdego dnia odkrywam w nim coś nowego. To moje poczucie, że zupełnie nic nie muszę i mogę być sobą tak samo, jak wtedy, kiedy siedzę sama w pokoju. To świadomość tego, że łączy nas podobna wrażliwość, choć lubimy wiele zupełnie innych rzeczy i nie we wszystkim się zgadzamy. To coś co sprawa, że się rozwijam - czytam więcej, oglądam ambitniejsze filmy - bo tak zaczarował mnie jego intelekt.
Jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi, jakich można sobie wyobrazić. Bo teraz już wiem, że żeby wielki zamek postawić, potrzeba solidnych fundamentów. Teraz mamy już na czym budować.
Nie boję się...
Nie wstydzę się...
Nie przewijam filmów w głowie...
Nie zastanawiam się co by było gdyby...
Nie chcę już...
Nie... na pewno nie...